و در داستان تهنيت نيز خواهد آمد . 218 - حافظ يحيى بن عبد الوهّاب ، ابو زكريا اصفهانى ، مشهور به ابن منده ( م 512 ) . ابن خلكان در تاريخش نامبرده را حافظى مشهور و بنام و محدّثى سرشناس خوانده و از وى به بزرگوارى و برخوردارى از فضل بسيار و روايات بىشمار و وثاقت و صداقت ياد كرده و او را صاحب تصانيف زياد دانسته است . « 1 » حديث او پيش از اين گذشت . « 2 » 219 - حافظ حسين بن مسعود ، ابو محمّد فرّاء بغوى شافعى ( م 516 ) . ذهبى شرح حال او را ثبت كرده گويد : نامبرده پيشوايى حافظ ، مجتهد ، زنده كننده سنّت و از علماى ربّانى اهل عبادت و قناعت بود . « 3 » ابن كثير در تاريخش گويد : نامبرده را آثارى چون تفسير القرآن ، شرح السنّة ، التهذيب در فقه ، الجمع بين الصحيحين و مصابيح السنّة در حديث و جز آنهاست . وى در اين علوم تبحّر و تخصص داشت و علّامهء زمان خود به شمار مىرفت و متّصف به ديندارى و زهد و پارسايى و عبادت و درستكارى بود . « 4 » حديث منسوب به او به نقل از مصابيح قبلا از نظر گذشت . « 5 » 220 - ابو القاسم ، هبة اللّه بن محمّد بن عبد الواحد شيبانى ( م 525 ) كه در سن نود و چهار سالگى وفات يافته است . ابن كثير در تاريخش گويد : نامبرده راوى مسند از ابو على بن مذهّب ، از ابو بكر بن مالك ، از عبد اللّه بن احمد ، از پدرش مىباشد ، و ابن جوزى و عده‌اى از محدّثان از او روايت كرده‌اند . وى عالمى ثقه و داراى دقت نظر و صحّت سماع بود . « 6 » حديث مناشدهء رحبه به طريق او و به لفظ عبد الرحمن خواهد آمد . 221 - ابن زاغونى ، على بن عبد اللّه بن نصر بن سرى زاغونى ( م 527 ) . ابن كثير در تاريخش گويد : نامبرده پيشوايى است بنام كه احاديث را قرائت و استماع كرده و به فقه و نحو و لغت اشتغال داشته و در وعظ و خطابه چيره دست بوده است . در

--> ( 1 ) . وفيات الاعيان : 2 / 366 . ( 2 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 47 . ( 3 ) . تذكرة الحفّاظ : 4 / 54 . ( 4 ) . البداية و النهاية : 12 / 193 . ( 5 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 31 . ( 6 ) . البداية و النهاية : 12 / 203 .